در آستانه میلاد با سعادت ام ابیها حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) قرار داریم روز خجسته ای که به روز زن نیز نامگذاری شده است. پیشاپیش این روز خجسته و مبارک را به شما دوستان عزیز تبریک می گویم.

حتما خیلی از شماها تا حالا کادویی را تهیه کرده اید تا با تقدیم آن به مادر و یا همسرتان، از زحمات خالصانه آنان تشکر نموده باشید.

راستی تا حالا در انتخاب نوع کادو، دقت کرده ایم؟ آیا در انتخاب کادو، فقط ملاک های مادی را در نظر می گیریم یا به ملاک های معنوی نیز توجه داریم؟

چه خوب خواهد بود که کادویی را تهیه نماییم که علاوه بر زیبایی های ظاهری، از زیبایی های معنوی نیز برخوردار باشد تا علاوه بر پر کردن خلأهای مادی، روح و جان را نیز صیقل دهد.

بزرگان ما وقتی به عزیزان شان هدیه می دادند، سعی می کردند هدیه ای را انتخاب نمایند که زمینه ترقی و تکامل معنوی عزیزان شان را فراهم نماید. به عنوان مثال می توان از تسبیحات حضرت زهرا (سلام الله علیها) نام برد، بزرگ ترین هدیه ای که پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) آن را به دخترش زهرا (سلام الله علیها) تقدیم نمود.

امام باقر (علیه السلام) در این زمینه می فرماید:

«مَا عُبِدَ اللَّهُ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ التَّحْمِيدِ أَفْضَلَ مِنْ تَسْبِيحِ فَاطِمَةَ (ع) وَ لَوْ كَانَ شَيْ‏ءٌ أَفْضَلَ مِنْهُ لَنَحَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَاطِمَةَ(ع)»[1]

خداوند متعال به چیزی برتر از تسبیح حضرت زهرا(علیها سلام) عبادت نشده است؛ همانا اگر چیزی بافضیلت تر از آن وجود داشت، رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) آن را به حضرت فاطمه (علیها سلام) تعلیم می نمود.

در یکی از فیلم های معروف بروس لی به نام اژدها وارد می شود، آیتمی وجود دارد که در آن از ورود چینی ها به پارک ممانعت به عمل می آید و در سر در پارک نوشته شده که «ورود سگ و چینی به پارک ممنوع»!!!

از بدی روزگار مهاجرین افغانستانی نیز شبیه این قضیه برای شان تکرار شده است به گونه ای که طبق نقل برخی از خبرگزاری ها و سایت ها(۱) همزمان با روز طبیعت از ورود خانواده های مهاجر  افغانستانی در یکی از پارک ها ممانعت به عمل آمده است.

این خبر به حدی تاثر برانگیز و ناباورانه است که یکی از بلاگرها در وبلاگش از آن به عنوان «دروغ سیزده» یاد کرده و اظهار امیدواری کرده است که این خبر واقعیت نداشته و جزء دروغ های سیزده باشد. وی زبان حال مهاجرین افغانستانی را اینگونه به شعر کشیده است:

بهار آمد ولی آوازه ممنوع * تنفس در هوای تازه ممنوع

حضور مرغ بال و پر شکسته * کنار جویبار و سبزه ممنوع(۲)

چه زیبا سرود آن شاعر:

هرکس به طریقی دل ما می شکند * دوست جدا بیگانه جدا می شکند

بیگانه گر بشکند حرفی نیست * از دوست بپرسید چرا می شکند؟

.....................................................

(۱) سایت تابناک و نیز سایت غرجستان (۲) دورتر از چشم اقیانوس (وبلاگ قنبر علی تابش).

در آموزه های دینی، دعا و نیاش جایگاه بلندی دارد. تا آنجا که خداوند متعال در قرآن کریم طی یک فراخوان عمومی، همگان را به دعا دعوت می کند و می فرماید: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُم»[1] مرا بخوانید تا شما را  اجابت کنم.

حضرت علی (ع) نیز از دعا به عنوان کلید رحمت یاد کرده و می فرماید: «الدُّعَاءُ مِفْتَاحُ الرَّحْمَةِ»[2]

امام صادق (ع) نیز دعا را تنها راه دستیابی به برخی از مقامات (معنوی) می داند و می فرماید: «ان عند اللَّه عز و جل منزلة لا تنال الا بمسالة، و لو ان عبدا سد فاه و لم يسئل لم يعط شيئا» نزد خداوند مقامى است كه جز با دعا نمى‏توان به آن رسيد، و اگر بنده‏اى دهان خود را از دعا فرو بندد و چيزى تقاضا نكند چيزى به او داده نخواهد شد. [3]

با الهام از این روایات است که شاعر می گوید: گر گدا کاهل بود، تقصیر صاحبخانه چیست؟

همه اینها را گفتم تا توجه شما دوستان را به این نکته جلب کنم که دعا کردن روش دارد که با مراجعه به کلمات و سخنان معصومین (ع) می توانیم شیوه دعا کردن را بیاموزیم چرا که فقط در کلمات آنان می توانیم بهترین دعاها را دریابیم. دعاهای آن بزرگواران چه بلند باشد و چه کوتاه، همه و همه سرشار از ناب ترین معارف می باشد.

یکی از دعاهای کوتاه و مختصر ولی در عین حال جامع، که شاید کمتر آن را دیده یا شنیده باشید دعای حضرت امیر المومنین علی (ع) که می فرماید:

[1] . غافر، 60. [2] . بحار الانوار ج 74، ص 215. [3] . تفسیر نمونه ج 20، ص 148. [4] . بحارالأنوار ج : 91 ص : 242 .

همینطور که در راهرو مدرسه قدم می زدم نگاهی به تابلوی اعلانات انداختم، از میان انبوه اطلاعیه ها، تیتر اطلاعیه ای حرکتم را متوقف کرد:

ثبت نام برای کربلا...

با خوشحالی هرچه تمام تر، شرایط ثبت نام را یکی یکی مرور کردم؛ اما جمله ی انتهای اطلاعیه، مثل آب سردی بود که روی دستانم ریخت.

ثبت نام از طلاب افغانستان و... به دلیل عدم صدور ویزا انجام نمی شود!!!

از یک سو خوشحال بودم برای آن دسته از عزیزانی که این توفیق بزرگ نصیب شان می شود و از سوی دیگر ناراحت بودم که توفیق بهره مندی از این فیض بزرگ را نداشتم.

امروز در حین مطالعه به حدیثی زیبا و امید بخش، از حضرت امام صادق (ع) برخوردم که محتوا و دستور العمل آن باعث می شود که آرزوی همه ی کسانی که برای زیارت امام حسین (ع) لحظه شماری می کنند اما قادر به مشرف شدن نیستند، برآورده شود.

راوی می گوید امام جعفر صادق (ع) از من پرسید آیا هر روز به زیارت قبر امام حسین می روی؟

گفتم: نه! فرمود: در هر ماه؟ گفتم: نه! فرمود: در هر سال؟ گفتم: آری! فرمود: چه مى‏شود كه تو هفته‏اى پنج بار و يا هر روز به زيارت امام حسين عليه السلام بروى؟

گفتم: فدايت شوم ميان من و قبر او فرسخ ها فاصله است.

فرمود: بر بام خانه برو، و به جانب راست و چپ بنگر، و سپس سر خود را به سوى آسمان بلند كن، و پس از آن به سوى قبر آن حضرت توجه كن و بگو:

«السلام عليك يا ابا عبد الله، السلام عليك و رحمة الله و بركاته»

 درِ باغِ شهادت باز، باز است:

چه جمله زیبایی، حقیقتا که همین طور است و این بار کاروان عاشورا در افغانستان خیمه زد و جمعی از عاشقان ثار الله از دیار (کابل) و (مزار شریف) به خیل عظیم شهدای کربلا پیوستند.

آری عزاداران حسینی در سوگ سید و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) و یاران باوفایش مشغول به عزاداری بودند که بار دیگر دودمان شجره خبیثه جنایت آفریدند و عزاداران حسینی را به خاک و خون کشیدند.

خوشا به حال این شهدا که در روز شهادت سرور و سالار شهیدان جام شهادت نوشیدند.

و بدا به حال این شجره خبیثه که با ارتکاب این جنایت ضد انسانی برگ سیاهی دیگری بر سیاه روزی شان افزودند.

هیهات منا الذله. ای کاش ما هم عاشورایی جان دهیم!

راهکاری برای هدفمندی پیامک ها!!!

شما دوست عزیز روزانه چندتا پیامک دریافت می کنید؟  و چند پیامک ارسال می کنید؟

قطعا شما هم تایید خواهید کرد که بسیاری از پیامک های دریافتی و ارسالی، جز هدر دادن سرمایه و اتلاف وقت، چیزی دیگری را عاید ما نمی کند و حتی برخی از این پیامک ها جنبه ی توهین آمیز نیز دارند که با ارسال آن به دیگران، ناخودآگاه گرفتار حق الناس نیز می شویم.

آیا تا به حال برای بهینه سازی پیامک های مان، فکری کرده ایم؟

اگر تصمیم دارید که در این زمینه قدمی بردارید، خوب است به این سخن حضرت امام رضا (علیه السلام) توجه نماییم که فرمود:

«ان الناس لو علموا محاسن کلامنا لاتبعونا»[1]

اگر مردم زیبایی های سخن ما را بدانند، از ما پیروی می کنند.

چه خوب خواهد بود که بخشی از پیامک های مان را به احادیث معصومین (علیهم السلام) اختصاص بدهیم و با ارسال این احادیث نورانی به دوستان خویش،  هم دل و جان خود را جلا می بخشیم و هم به زلال بخشی دل های دیگران، کمک نموده ایم.

ظلم و ستم حکومت = سست شدن و فرو ریختن:

امام رضا (علیه السلام) می فرماید:

«إذا جار السلطان هانت الدولة»[1]

هرگاه حکومت ستم کند پایه های دولتش سست می گردد و از چشم مردم می افتد.

امروز بعینه شاهد سست شدن و فرو ریختن دولت های دیکتاتورو مستبد عربی هستیم. و باید هم همینگونه باشد چرا که گرفتار شدن ظالم در گرداب ظلم های که انجام داده، دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.

به عنوان نمونه فرعون مصر که تا چندی پیش مبارزان مسلمان را در پشت میله های آهنین محصور می کرد، امروز خودش گرفتار قفس آهنین شده است.

گزارش های خبری  هم از نزدیک شدن پایان یافتن عمر حکومت ۴۰ ساله دیکتاتور لیبی حکایت دارد.

به نظر شما سیل خروشان بیداری اسلامی و سقوط دیکتاتورها، اینبار به کدام دولت عربی خواهد رسید؟

[1] . مسند الامام الرضا، انتشارات آستان قدس، چاپ اول، 1406 هـ.ق. ج 1، ص 280.

یکی از مثل های قدیمی می گوید: چراغ هیچ ستمگری تا صبح روشن نمی ماند.

این مثل از ناپایداری و سرنگونی ستم و ستمگران خبر می دهد که واقعیت عینی آن را می توان در کشورهای عربی مشاهده کرده که سران مستبد و دیکتاتور این کشورها، در پرتو خیزش اسلامی یکی پس از دیگری نابود شده و به زباله دان تاریخ می پیوندند.

آنچه که جالب توجه است اینست که در پرتو این خیزش اسلامی نقاب از چهره برخی از انسان های مسلمان نما برداشته شد. چرا که اگر تا چندی پیش، خبر قرآن سوزی در آمریکا، قلب مسلمانان را جریحه دار کرد، اما امروز کسانی قلب مسلمانان را با قرآن سوزی و تخریب مساجد به درد می آورد که عنوان خادمی (حرمین شریفین) را یدک می کشند.

وقتي به سفر مي رويم، در بين راه تابلوهاي راهنمايي و رانندگي را مشاهده مي كنيم كه لحظه به لحظه ما را به سمت مقصد مان راهنمايي مي كند.

به نظر شما طي نمودن مسير زندگي و حركت به سمت كمال و سعادت، بدون توجه به تابلوهاي راهنما، ممكن است؟

چندي پيش كه براي انجام كاري به يكي از مغازه‌ها رفته بودم، تابلوي توجهم را به خودش جلب كرد. اين تابلو حاوي چند نكته بسيار سازنده و كاربردي از فرمايشات حضرت علي (عليه السلام) بود.

حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايد:

«الدَّهْرَ يَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ فَإِذَا كَانَ لَكَ فَلَا تَبْطَرْ وَ إِذَا كَانَ عَلَيْكَ فَاصْبِر[1]»

روزگار، دو گونه است: روزي به نفع تو؛ و روزي  به ضرر تو است.

امروز نه تنها بشریت، بلکه تمام هستي عزادارند.

عزادار چه كساني؟

عزادار حماسه سازان و قهرمانان واقعه عاشورا!

آري! همه‌ي شهداي كربلا، و همه‌ي اسيران دشت نينوا، «قهرمان» به معناي «واقعي كلمه» بودند.

چرا كه همه آنها انسانيت، عبوديت، اخلاص، بصيرت و اطاعت از امام زمان شان را در اوج متعالي اش دارا بودند!

تاريخ به جز عاشورا در كجا سراغ دارد نوجوان سيزده ساله ی را که «مرگ را شيرين تر از عسل» بداند.

تاريخ كجا سراغ دارد ياراني با وفای را که برای دفاع از حریم ولایت و جانبازی در راه حق، می گفتند: اگر بارها زنده شويم باز كشته شويم دست از ياري تو بر نمي داريم.

تاريخ كجا سراغ دارد نوجواني كه خود فرزند شهيد است و هنگامي كه در ميدان نبرد حاضر مي شود و به جاي اينكه خود و پدر و  اجدادش را به ديگران معرفي كند مي گويد: «اميري حسين و نعم الامير»

تاريخ كجا سراغ دارد بانوي اسيري را كه 18 شهيد، تقديم راه حق كرده باشد اما باز هم با افتخار فرياد برآورد كه: «ما رايت الا جميلا» جز زيبايي چيزي نديدم.

تاريخ كجا سراغ دارد كودك اسيري را كه با اينكه كودك است اما از چنان بصيرت و معرفت والاي برخوردار است كه در برابر آن همه مصيبت، جلادان و خوانخواران بني‌اميه را خطاب قرار داده و با قلبي سرشار از ايمان مي‌فرمايد: «الحمد لله عدد الرمل و الحصي» به عدد دندانه هاي شن خدا را شكر مي‌كنم.

آري ما سوگوار قهرمانان عاشوراييم

همان آزادمردان و شيرزناني كه به بشريت درس شهامت، بصيرت، ظلم ستيزي، حق مداري و ايثار را آموختند!

رمز و راز ثروتمندی بدون مال، و عزتمندی بدون سلطنت!!!

ديروز تاجر معروف شهر بود. خيلي‌ها حسرت موقعيت او را مي خوردند. اما امروز... بر اثر ورشكستگي تمام داراي هايش را از دست داده، كارش به جاي رسيده كه حتي دوستانش هم جواب سلامش را نمي‌دهند.

كمي اين طرف‌تر... ديروز براي خودش كسي بود؛ قدرت داشت؛ ابهت داشت، اما حالا كه منصبش و مقامش را از دست داده، كارش به جاي رسيده كه هيچ كس برايش تره هم خرد نمي‌كند!

دوستان!!! دوپارگراف بالا، بخشي از وقايعي است كه هر روز در گوشه و كنار جهان رخ می دهد و تكرار مي‌شود، و روزگار هر روز با زبان بي‌زباني به ما هشدار مي دهد كه اي انسان! ثروت و مقام دنيوي سرابي بيش نيست.

ثروت واقعي و عزت و اقتدار حقيقي را بايد در اين كلام نوراني امير المؤمنين علي (عليه السلام) جستجو نماييم كه آن حضرت فرمود:

«مَنْ سَرَّهُ الْغِنَى بِلَا مَالٍ وَ الْعِزُّ بِلَا سُلْطَانٍ .... فَلْيَخْرُجْ مِنْ ذُلِّ مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِلَى عِزِّ طَاعَتِهِ فَإِنَّهُ وَاجِدُ ذَلِكَ كُلِّهِ»[1]

هر كس دوست دارد بدون داشتن مال، غني باشد و بدون قدرت و سلطنت، عزيز باشد از سايه معصيت خدا خارج شود و به عزت، و فرمانبرداري خداوند روي آورد، چرا كه با اين كار، به همه آنها دست پيدا كرده است.

همه ما انسان‌ها نورانيت و روشنايي را دوست داريم. و همين امر موجب شده است كه خانه‌هاي‌مان را در مكان‌هاي كه نور بيشتري جذب مي‌كند، بنا مي‌كنيم. و براي افزايش نور، از انواع لامپ و چراغ نيز استفاده مي‌كنيم.چراغ، لامپ و نور آفتاب، ظاهر منزل و محيط را نوراني مي‌كند، اما برای نورانیت بخشی باطنی چه باید کرد؟

خيلي جالب است كه آموزه هاي ديني همانگونه كه به نورانيت ظاهري منزل سفارش مي كند به نورانيت باطني آن نيز تاكيد دارد. به عنوان نمونه پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله وسلم) در اين زمينه مي‌فرمايد:

«نَوّرُوا بُيُوتَكُمْ بِتِلَاوَةِ الْقُرْآنِ ... فَإِنَّ الْبَيْتَ إِذَا كَثُرَ فِيهِ تِلَاوَةُ الْقُرْآنِ... أَضَاءَ لِأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا تُضِي‏ءُ نُجُومُ السَّمَاءِ لِأَهْلِ الدُّنْيَا»[1]

با تلاوت قرآن، خانه‏هاى‌تان را روشن كنيد، زيرا هرگاه در خانه بسيار تلاوتِ قرآن شود، آن خانه براى اهل آسمان مي‌درخشد همانگونه كه ستارگان آسمان براى اهل زمين مي درخشند.

 چرا به فكر روح مان نيستيم؟!!! آخر، تبعيض تا كجا؟!!!

«صحت و سلامتي» نعمت فوق العاده ارزشمندي است. ما انسان‌ها براي آن ارزش زيادي قائل هستيم؛ تا جائي كه براي حفظ آن، تلاش‌هاي زيادي را انجام مي‌دهيم.

به عنوان مثال اگر ورزش مي‌كنيم؛ اگر در تغذيه‌مان نهايت دقت را به خرج مي‌دهيم؛ اگر از بعضي غذاها پرهيز مي‌كنيم؛ همه و همه به خاطر حفظ سلامتي‌مان است.

گاهي با اينكه غذاي مورد علاقه‌مان فراهم است، اما به خاطر حفظ سلامتي‌ جسم‌مان پشت پا به ميل باطني‌مان زده و از خوردن آن امتناع مي‌ورزيم.

و حتي اگر در بهداشتي بودن يك غذاي شك داشته باشيم به خاطر احتمال وجود ضرر، از خوردن آن خودداري مي‌كنيم.

همه اينها را گفتم تا توجه‌مان را به اين فرمايش حضرت علي (عليه السلام) جلب نمايم آن حضرت مي‌فرمايد:

«عجبت لمن يحتمى الطّعام لاذيّته كيف لا يحتمى الذّنب لاليم عقوبته»[1]

عجب دارم از كسى كه از غذا بخاطر زيانش مى‏پرهيزد، چگونه از گناه بخاطر كيفر دردناكش دورى نمى‏كند.

واقعا جاي تعجب دارد كه رفتار تبعيض آميز ما انسان‌ها فقط در روابط اجتماعي‌مان خلاصه نمي‌شود؛ بلكه در حق جسم و روح خودمان هم تبعيض قائل مي‌شويم. چرا كه به خاطر حفظ سلامتي جسم مان از انواع غذاها دست مي‌كشيم؛ اما از ارتكاب گناه، كه عذاب دردناکش روح و حقيقت  ما را  می آزارد، هيچ ابايي نداريم.

تعجب داره نه؟!!!!

چندي پيش يكي از اساتيد راجع به حقيقت وجودي انسان سخن مي‌گفت و در ادامه به اين نكته اشاره كرد كه با وجود رشد چشمگيري كه در رشته روانشناسي شاهدش هستيم، اما هنوز هم حقيقت انسان براي روانشناسان ناشناخته مانده است تا آنجا كه يكي از حاذق‌ترن روانشناسان پس از سال‌ها مطالعه و تحقيق در باره انسان، نهايتا  به اين نتيجه مي‌رسد كه «انسان موجودي ناشناخته» است. و اتفاقا كتابي را تحت عنوان «انسان موجود ناشناخته» منتشر مي‌كند.

اينجا بود كه ناخداگاه شعر منسوب به حضرت علي (عليه السلام) كه در راستاي تبيين و تشریح عظمت حقيقت انسان، بيان فرموده است، در تذهنم تداعي شد آن حضرت می فرماید:

«اتزعم انك جرم صغير و فيك انطوي العالم الاكبر»[1]

آيا گمان مي‌بري تو يك جثه‌ي كوچكي؟ در حالي كه جهان بزرگ‌تر در تو پيچيده شده است.

[1] . ترجمه و تفسير نهج البلاغه، محمد تقي جعفري، ج 5، ص 267.

ملاك ها و معيارِهای  دوست داشتن!!!

دوستان عزیز!! به نظر شما، آيا براي دوست داشتن، ملاك و معيار لازم است یا خیر؟ اگر ملاک و معیار را لازم می دانید، شما چه ملاک ها و معیارهایی را پیشنهاد می کنید؟ راستي تا حالا دقت كرده ايم كه خداوند چه كساني را دوست دارد؟ به راستي! دوستان خدا، از چه شاخصه‌هاي برخوردار بوده‌اند كه به سعادت دوستي با خدا نائل شده‌اند؟ دوست داريد اين شاخصه ها را بدانيد؟!!!

قرآن كريم اين شاخصه‌ها و معيارها را اينگونه بر مي‌شمرد:

1) نيكوكاري:

«وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»[1] نيكى كنيد، كه خداوند، نيكوكاران را دوست مى‏دارد.

2) وفاي به وعده و پرهيزكاري:

«مَنْ أَوْفى‏ بِعَهْدِهِ وَ اتَّقى‏ فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ»[2] كسى كه به پيمان خود وفا كند و پرهيزگارى پيشه نمايد، (خدا او را دوست مى‏دارد، زيرا) خداوند پرهيزكاران را دوست دارد.

3) استقامت داشتن:

«وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ»[3]  خداوند استقامت كنندگان را دوست دارد

4) به خدا توكل نمودن:

«فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ»[4] بر خدا توكل كن زيرا خداوند متوكلان را دوست دارد.

شاخصه های دیگری نیز وجود دارد که برشمردن همه آنها مجال دیگر می طلبد.

[1] . بقره 195. [2] . آل عمران76. [3] . آل عمران 146. [4] . آل عمران 159. 

تلاش ناموفق و ذلیلانه منحرفان یهود و نصاری: «خاموش  کردن نور خدا با دهان»!!!

دشمنى و لجالجت هاى يهوديان و مسيحيان در طول تاريخ بر عليه اسلام و مسلمانان بر هيچ كس مخفى و پوشيده نيست؛ همان ها كه به خاطر لجاجت‌ها، عناد و دشمنى‌ سرسختانه‌ي كه با حق داشتند مورد لعن الهى قرار گرفتند به گونه‌ى كه ما مسلمانان در هر شبانه روز و در حين نماز،  از خدا مى‌خواهيم:

«اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ‏صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لا الضَّالِّينَ»[1]

ما را به راه راست هدايت فرما راه آنها كه بر آنان نعمت دادى نه آنها كه بر ايشان غضب كردى و نه گمراهان‏

«به اعتقاد جمعى از مفسران مراد از «ضالين» منحرفين نصارى و منظور از «مغضوب عليهم» منحرفان يهود مى باشند»[2]

خداوند متعال در قران كريم تلاش‌هاى مذبوحانه، ذليلانه و ناموفق اينها را با يك تشبيه منحصر به فرد چنين بيان مى فرمايد:

«يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ »[3]

«اينها مى‏خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش كنند ولى خداوند اراده كرده است كه اين نور الهى را هم چنان گسترده‏تر و كامل‌تر سازد، تا همه جهان را فرا گيرد، و تمام جهانيان از پرتو آن بهره گيرند هر چند كافران را خوشايند نباشد.

و بعد در ادامه پيروزى و فراگیر شدن اسلام بركل گيتى را نويد مى بخشد و مى فرمايد:

«هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ»[4]

 او كسى است كه رسول خود را با هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر تمام اديان پيروز و غالب گرداند، هر چند مشركان را خوشايند نباشد.

آرى! رشد روز افزون اسلام در اروپا، آمريكا، آفريقا و تمام قاره هاى جهان منحرفان يهود و نصارى را به وحشت انداخته به گونه ى كه آنان براي رهايي از اين وحشت تصميم به «قرآن سوزى» گرفته‌‌اند.

عجيب است كه آنان در طول بيش از 14 قرن لجالجت و دشمني با اسلام و با تحمل شكست هاي پي در پي هنوز هم از غواب غفلت بیدار نشده  اند و نفهميده‌اند كه تلاش‌ باطل شان راه به جاي نبرده و نخواهد برد و باید بدانند كه با اين تصميم‌هاي ‌بي‌خردانه‌شان در حقيقت زمينه نابودى‌خوشان را آن هم با دستان بلیدشان هموارتر از پيش ساخته  اند.

[1] . حمد 6 و 7. [2] . تفسير نمونه ج 1 ص 55. [3] . توبه 32. [4] . همان، 33.